ตรึกคิด

จะเอื้อมสุดฟ้าหรือจะคว้าสุดลึก

ก็เป็นเพียงการตรึกการคิด !​

ความถูกผิด หรือความต้องเป็นอย่างนั้น

หรือต้องเป็นอย่างนี้​ ล้วนแต่ถูกกดข่มอยู่

ภายใต้ขอบเขตอำนาจของความคิดเท่านั้น​

ที่ร้ายกว่านั้นคือการเข้าไปยึดมั่นในความคิด

เห็นจริงเห็นจังกับหมอกควันเหล่านั้นว่ามันมี

ตัวตนอยู่จริงๆ ว่ามันคือเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นจริง

มันกำลังเกิดขึ้นจริง และมันจะเกิดขึ้นจริงๆ

วรรณะ สถานะ บทบาทหน้าที่ต่างๆ ล้วนแต่

เพียงสมมติขึ้นมาจากความคิด แต่กลับหลงติด

คิดว่าสมมติเหล่านั้นมันคือเรา​ เกิดการสร้าง

ขอบกั้นเขตทางความคิดที่มีเพียงข้อมูลจาก

ประสบการณ์เท่านั้นที่เป็นต้นทุน

สิ่งไหนอยู่นอกกรอบความคิดมันจึงคิดไม่ออก

และเห็นไม่ได้ แต่ก็ใช่ว่าจะมีไม่ได้หรือมันไม่มี