โปรดอย่าเชื่อฉัน

  .....เราเกิดมาทำไม ? นั้นคือความคิดที่เป็นคำถามและเมื่อความคิดถูกกระตุ้น มันก็จะกลั่นความคิดที่เป็นคำตอบออกมาอีกที..... .....ทั้งความคิดที่เป็นคำถามและความคิดที่เป็นคำตอบ มันไม่มีอะไรแตกต่างกันเลย ซึ่งต่างก็ล้วน.......เป็นเพียง "ความคิด"...!? .....เมื่อตัดชื่อที่เรียกว่านั้นคือคำถาม นี้คือคำตอบออกไปทั้งหมด สิ่งที่ได้และเหลืออยู่จึงมีเพียง "ความคิด"  .....หากเธอหาคำตอบ เพราะหลงเชื่อความหมายในคำถามเธอก็จะจมดิ่งลงไปในห้วงของความคิด เธอจะไม่เห็นตัวความคิดและแม้กระทั่งตัวเธอเอง..... .....แต่หากเธอตัดความหมายต่างๆ ของคำถามและคำตอบออกจนหมดสิ้น แล้วย้อนกลับตัดตรงมายังตัวเธอผู้ที่กำลังคิดและเห็นว่าทุกๆ สิ่งมันเป็นสิ่งเดียวกันทั้งหมด......... .....นั้นเองคือคำตอบที่แท้จริงของทุกๆ คำถาม และนั้นเองคือคำตอบของคำถามที่ว่า...."เราเกิดมาทำไม" !!

"ความคิดอยู่รอบๆ ตัวเธอ แม้กระทั่งตัวเธอเอง" ท่ามกลางผู้คนและสิ่งต่างๆ ที่อยู่รายรอบตัวเธอ ทั้งผู้คน ต้นไม้ รถรา สิ่งปลูกสร้าง ดอกไม้ ผีเสื้อ เธอเคยเอะใจบ้างไหม ว่าเธอรู้จักสิ่งเหล่านั้นได้อย่างไร และมันเป็นอะไรเหมือนอย่างที่เราคิดรึเปล่า....? เรารับรู้สิ่งต่างๆ ผ่านความคิดโดยตรง ซึ่งเป็นผลจากการถูกสั่งสอนเมื่อครั้งเป็นเด็ก สิ่งต่างๆ ที่เรารู้จักโดยรอบ มันก็คือสิ่งเหล่านั้น เราจึงดำรงชีวิตอยู่กับสิ่งที่เราคิด แม้กระทั่งตัวเธอ และชีวิตของเธอเอง.....

"ตัวเธอ" คือความทุกข์ เธอจึงพยายามหลีกหนีจากสิ่งที่เธอเป็นไปยังสิ่งที่เธอคิดอยากจะเป็น เพราะความไม่รู้จึงเกิดเป็นความไม่พอใจและเพราะความไม่พอใจจึงเกิดการสร้างภพดิ้นรนเพื่อเข้าไปเกิดเป็นตัวอะไรตามความคาดหวัง ไม่ว่ามันจะสมหวังหรือผิดหวัง ต่างก็เป็นการเติมเชื้อแห่งการเกิดใหม่ต่อไปเรื่อยๆ ไม่จบสิ้น จนกว่าจะเข้าใจว่าแท้จริงแล้วอะไรคือความเป็นเธอ และเธอเองคืออะไร เมื่อนั้นวงล้อแห่งการเกิดตายก็ถูกทำลายลงด้วยตัวของมันเอง

เราจะเป็นอิสระจากความคิดได้ไหม.....? การจะเป็นอิสระจากความคิด คือต้องรู้และเข้าใจว่าอะไรคือความคิด และความคิดมันคืออะไร เมื่อเธอเห็นว่าทุกสรรพสิ่งล้วนเกิดจากความคิด และความคิดนี้เองที่เป็นทุกๆ สรรพสิ่งเมื่อนั้นความคิดก็จะไม่มีการแบ่งแยก เมื่อไม่มีการแบ่งแยก ความวุ่นวายจึงไม่มี..... แต่หากเธอยังพยายามกำจัดความคิดหนึ่ง เพื่อไปยังอีกหนึ่งความคิดที่ดีกว่าหรือเป็นที่ชอบใจกว่า เธอก็ยังคงใช้อดีตเพื่อหนีอดีตอยู่นั้นเอง การเป็นอิสระจากความคิดคือการปล่อยให้อดีตมันจัดการตัวของมันเอง โดยไม่ลงความเห็น ไม่ไปตัดสิน ไม่ไปกีดกัน หรือพยายามไปปล่อยผ่าน เมื่อความคิดมันเห็นตัวมันเองและเข้าใจว่ามันคืออะไร เมื่อนั้นอิสรภาพแห่งความคิดที่ไร้การครอบงำตัดสินจากอดีตก็เผยตัวมันเองออกมา.....

เราจะเห็นความคิดและเข้าใจมันได้อย่างไร.....? เมื่อเธอต้องการเห็นความคิด.....ความคิดนั้นนั่นเองที่เป็นตัวบดบังความคิด ความคิดมันจึงมองไม่เห็นตัวมันเอง แต่จะรู้เมื่อความคิดหนึ่งดับไป แล้วความคิดใหม่เกิดขึ้น มันจึงเรียนรู้ตัวมันเองได้จากความคิดที่เป็นอดีตก่อนหน้านั้นที่ดับไป..... มันคือสิ่งที่ถูกอดีตสร้างขึ้น และมันกับอดีตก็คือสิ่งเดียวกัน เมื่อความคิดมันเข้าใจตัวมันเองว่ามันคืออะไร มันจะปฏิวัติตัวมันเองสู่ความเป็นอิสระ และทำลายความเชื่อต่างๆ ที่เคยมีให้หมดไปด้วยความเข้าใจตัวมันเอง.....

ความคิดคืออะไร...? เมื่อเธอได้ยินคำถามนี้กระบวนการทางความคิดก็ถูกกระตุ้นขึ้น คำตอบที่กำลังถูกประมวลผลนั้นคืออดีตทั้งหมดของเธอ อดีตที่เต็มไปด้วยข้อมูลความทรงจำที่หล่อหลอมจนกลายเป็นเธอในขณะนี้ ทั้งที่สำนึกได้ และไร้สำนึก หากความคิดนั้นคืออดีตแล้วอดีตคืออะไร...!? เมื่อเธอกำลังคิด ความคิดมันจะซ้อนทับความคิดที่เป็นข้อมูลเก่า เพื่อปรุงเป็นความคิดชุดใหม่ขึ้นมา มันคือกระบวนการ "คิดซ้อนคิด" ซึ่งผลของมันก็คือ ความสุข และความทุกข์ ของเธอนั้นเอง ทุกสิ่งที่เธอคิดจึงมีขีดจำกัดอยู่เพียงในอดีตเหล่านั้น จิตใจของเธอจึงถูกครอบงำอยู่ด้วยอดีตของเธอเอง.....

"เห็นความคิดได้ ไม่เกิดตายก็เป็นอันหวังได้" เราอาศัยและใช้ความคิดจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของมัน มันจึงยากที่จะแยก และตระหนักรู้ได้ถึงมัน สิ่งต่างๆ ที่เธอสังเกต และรับรู้ในปัจจุบัน หรือแม้กระทั่งในขณะนี้ มันก็คือภาพจากการประมวลผลของ “ความคิด” ที่ใช้ข้อมูลความคิดจากในอดีตเป็นตัวสร้าง ..... หากเธอตระหนักและฉุกใจคิดในเรื่องที่รู้ได้ ว่ามันคือความคิด และเห็นตัวเองกับความคิดเป็นสิ่งเดียวกัน การไม่เกิดตายก็เป็นอันหวังได้ในชาตินี้.....

เธอจะไปพยายามให้อะไรมันต้องเป็นอะไรอีกเล่า ในเมื่ออะไรๆ ที่ว่า.....มันก็ไม่ได้มีอะไรหรือเป็นอะไรอย่างที่เธอคิดอยู่แล้ว ! ............ ต่อให้สิ่งที่เธอเรียกมันว่าการยึดมั่นหรือการปล่อยวาง การจัดการหรือการรักษา การยอมรับหรือการปฏิเสธ การเข้าไปเป็นหรือการถอยห่าง ฯลฯ......มันจะดำเนินหรือเป็นไปอย่างไรมันก็เป็นเรื่องของมัน โดยที่ไม่มีใครแท้จริงไปเป็นผู้สร้างหรือผู้รับผล..... ทุกอย่างล้วนเกิดจาก "ความคิด" ที่เป็นกลไกในระบบของธรรมชาติที่มันต้องประมวลค่าและตอบสนองไปตามข้อมูลที่มันมี ต่อให้มันสร้างตัวตนที่เรียกว่า "เรา" ขึ้นมา มันก็ไม่ได้หมายความว่า “เรา” จะมีอยู่จริง หรือไม่ได้มีอยู่ เมื่อเราเข้าใจมันได้อย่างกระจ่าง มันจะวางระบบการทำงานของธรรมชาตินี้ลงได้ด้วยตัวมันเอง มันจะเป็นอิสระจากทุกสิ่งที่มันมีและไม่มี แปลกแยกออกจากทุกปรากฏการณ์ที่ภาษาไม่สามารถจับต้องมันได้.....

..... การฝังตัวเองอยู่ใน “ปิติสุข” ไม่ใช่ที่สุดในการรู้แจ้ง เพราะยังมีความพอใจในสุข ยังมีความอยากในสุข ยังมีการรักษาสุขเหล่านั้น ยังมีผู้ต้องการ ยังมีผู้กระทำ ยังมีผู้ได้รับผลของการกระทำ ยังมีผู้ต้องการแบ่งปัน ยังมีผู้เมตตา ยังมีผู้ส่งความเมตตา ยังมีผู้รักษาคุณธรรมและยังคงมีธรรมที่ยัง "เชื่อ" ว่ามันคือธรรม สิ่งต่างๆ เหล่านี้ไม่ใช่สิ่งถูกผิด แต่ยังถูกปิดบังอยู่ด้วย "ความไม่รู้"..... เพราะมันคือการขังตัวเองไม่ให้เผชิญกับความจริงที่มันมีอยู่ ไม่ให้พบกับสภาพความเป็นจริงของธรรมชาติในความเป็นเช่นนั้นของอารมณ์และความคิด ปิดกั้นสิ่งที่ไม่อยาก และพยายามรักษาสิ่งที่พอใจให้ยังคงอยู่ มันคือการสร้างโลกใบใหม่ขึ้นมาเพื่อใช้อาศัยพึ่งพิง โลกแห่งความปิติสุข และนี่เองคือสิ่งที่ท่านเรียกว่า "ภพ" และเมื่อภพมี "ชาติ" จึงมี.....

  เธอเข้าหาธรรมเพราะความอยากให้สมใจอยาก อยากไม่ทุกข์ อยากไม่โกรธ อยากไม่เศร้า อยากมีสติ อยากขึ้นสวรรค์ อยากเป็นอรหันต์ ฯลฯ ........ สร้างสมตัวตนด้วยความอยากในมายาแห่งธรรมเหล่านั้นไปทีละน้อย กระทั่งกลืนจมไปกับทะเลแห่งธรรมะมายาจนหาทางออกไม่เจอ..... "ธรรม" จึงไม่ใช่สิ่งพึ่งพา หากแต่เป็นเครื่องนำพาให้พ้นไปจาก “สาระธรรม” ทั้งหลาย ธรรมแท้จึงไม่ใช่ธรรม มันจึงไม่สามารถช่วยให้ใครหมดกิเลส หมดทุกข์ หมดโศก หมดโกรธได้ หรือทำให้ใครรวยขึ้น มีความสุขขึ้น มีคนรักมากขึ้นก็หาไม่ เพราะสิ่งต่างๆ ที่กล่าวมา มันเป็นแต่เพียงภาพมายาของความคิดที่ปรุงแต่งขึ้น โดยแท้แล้วมันไม่เคยมีใครไปสุขไปทุกข์ ไม่เคยมีใครไปโกรธเกลียดใครหรืออะไรเลย เป็นเธอเท่านั้นที่คิดมันไปเอง ประโยชน์ของธรรมคือเป็นเครื่องนำพาให้เธอตายแล้วไม่เกิดได้เพียงอย่างเดียว.....

เมื่อเธอมองเห็นต้นไม้ เธอจะเป็นอิสระจากคำว่าต้นไม้นั้นได้หรือไม่ เมื่อเธอพึ่งพิงร่มเงาของต้นไม้นั้นเพื่อหลบไอร้อนจากแสงแดด เธอจะเป็นอิสระจากความพอใจนั้นได้หรือไม่ และเมื่อสายลมหอบเอาไอร้อนเข้ามาปะทะใบหน้าของเธอเธอจะเป็นอิสระจากความไม่พอใจนั้นได้ไหม การเป็น “อิสระ” ไม่ใช่เรื่องของการปล่อยวาง แต่มันคือการทำลายความเชื่อที่มันมี ไม่ใช่การทำลายสิ่งที่มันมีให้เชื่อ โดยการเข้าใจกับสิ่งต่างๆ อย่างลึกซึ้งให้เกิดการเข้าใจอย่างกระจ่างแจ้ง จนสามารถทำลายความเชื่อและการเข้าใจผิดที่มีไปได้อย่างสิ้นเชิง.....

"อารมณ์"......ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้ชีวิตดำรงอยู่ได้ตามปัจจัยพื้นฐานของมัน มันจึงจำเป็นจะต้องมี ความกลัว, ความอยาก, ความโกรธ, ความสุข, ความเศร้า ฯ เพื่อหล่อเลี้ยงและขับเคลื่อนให้ชีวิตมันดำเนินไปตามธรรมชาติอย่างที่มันต้องเป็น “อารมณ์” .....จึงเป็นสิ่งที่มีประจำตามธรรมชาติของสิ่งมีชีวิต มันไม่ได้เป็นคุณหรือโทษ แต่เพราะความไม่เข้าใจ เราจึงหลงเชื่อเอาว่าอารมณ์มันมีขึ้นเพราะเรา และเราเป็นเจ้าของมัน เกิดเป็นความชอบและไม่ชอบ และหลงเข้าใจผิดคิดกำจัดอารมณ์หนึ่งเพื่อรักษาอารมณ์หนึ่งเอาไว้ เพื่อให้ลุสู่ความบริสุทธิ์ที่เขาคิด โดยเขาไม่รู้เลยว่าทั้ง "อารมณ์และตัวตน" มันมีความบริสุทธิ์ของมันอยู่แล้ว คือบริสุทธิ์จากการถือครอง จากสมมติบัญญัติ และบริสุทธิ์จากตัวมันเอง เราเพียงเห็นและเข้าใจมันให้ได้เท่านั้น แล้วทุกอย่างก็กลับคืนสู่ความเป็นธรรม ที่ไม่จำเป็นต้องมีความเป็นธรรม นั้นเองคือความบริสุทธิ์ที่แท้จริง.....

ความเป็นเช่นนั้นเอง......คือกลไกของธรรมชาติที่ไม่สนใจหรือข้องเกี่ยวกับสิ่งใดๆ ในการเป็น "เช่นนั้น" ของมัน คำว่าไม่ข้องเกี่ยวกับสิ่งใดๆ ครอบคลุมกว้างถึงคำและความหมายของคำว่า "เช่นนั้นเอง" ด้วย ทุกสิ่งที่เห็นว่ามันเปลี่ยนถ่าย แท้จริงแล้วมันไม่มีอะไรเปลี่ยนหรือคงอยู่ มันไม่ได้หายไปหรือกลายสภาพ “ความเป็นเช่นนั้น” ของทุกสรรพสิ่งมันแน่นิ่งนิรันดร์ สิ่งที่มันเป็นคือความไม่เป็นอะไร แต่ที่เธอเข้าใจและเห็นว่ามันแปรเปลี่ยนคือ "ความคิด" ของเธอเอง ธรรมชาติของ "ความเป็นเช่นนั้น" จริงแท้แล้วท่านไม่ได้หมายถึงธรรมชาติของ "สิ่งที่ถูกเห็น" แต่หมายถึงธรรมชาติของ "ตัวที่เข้าไปเห็น" ความเป็นธรรมดาและธรรมชาติของความคิดที่มันไม่หยุดนิ่ง แปรเปลี่ยนไปตามสภาพของสิ่งเร้า ความเป็นเช่นนั้นเองของความคิดนี้ต่างหากที่เป็นหัวใจของ "ตถาตา" แท้จริง.....