แบกความคิด

ที่เราเป็นทุกข์ เพราะเราไปแบกความคิดของคนอื่นอยู่รึป่าว

หรือไปคิดแทนคนอื่นด้วยรึป่าว แล้วสร้างเรื่องราวปรุงแต่ง

ความคิดและเหตุผลที่เข้าข้างตัวเอง​ จนเกิดเป็นไฟสุมกลุ้ม

รุมเร้าอยู่ในอก ทุกข์ทรมานเพราะความคิดมันเฝ้าเวียนวน

อยู่ไม่ไปไหนซะที

ยิ่งคิดยิ่งแค้น ยิ่งแค้นยิ่งอาฆาต เกิดเป็นภาพแผนการยุทธ

วิธีต่างๆ ออกมาเป็นช็อตๆ​ รู้อยู่ว่าทรมาน แต่ก็ยังมันที่จะคิด

ยิ่งคิดยิ่งทุกข์ ยิ่งทุกข์ก็ยิ่งคิด ปากบอกไม่คิด แต่ใจยังติดยึด

ไม่ยอมปล่อย

เราได้สร้างวังวนแห่งความทุกข์และหลงอยู่ในความคิดที่หา

ทางออกไม่เจอ​ โดยที่ไม่รู้เลยว่าทางเข้านั้นมันก็ไม่มี​ เพราะ

เรารู้ทุกอย่างในความคิด​ แต่เราไม่เอะใจรู้เลยซักนิดว่ามัน

กำลังคิดอยู่​ หากเพียงรู้สึกแค่ว่ามันกำลังคิด​ ความคิดนั้น

มันก็จะหายไปเองโดยที่ไม่ต้องไปพยายามหยุดความคิด

นั้นเลย