ความไม่มีเท่านั้นที่มีอยู่

ไม่มีหรอก.....ความสงบ

ไม่มีหรอก.....ความวุ่นวาย

แม้แต่คำพูดประโยคนี้.....

ก็ไม่เคยมี....

อะไร.....คือความสงบ...

อะไร.....คือความวุ่นวาย...

อะไร.....คือความไม่มี...

เรามัว........

หลงเชื่อ.....อยู่กับความหมาย

หลงผูกพัน.....อยู่กับอารมณ์

หลงเสาะหา.....แต่โลกในอุดมคติ

จึงทำให้เรา.....

ไม่เห็น.....สัจจะ

ไม่เห็น.....ตัวตน

ไม่เห็น.....โลกแห่งความเป็นจริง

เพราะความ.....เห็นผิด

จึงกลายเป็นความ.....เข้าใจผิด

เพราะความ.....เข้าใจผิด

จึงกลายเป็น.....ความเชื่อ

และเพราะหลง.....เชื่อ

มันจึงกลายเป็นความยึดมั่น

จึงทำให้เรา.....ยึดมั่นผูกพัน

อยู่กับ.....สิ่งที่เชื่อ

อยู่กับ.....สิ่งที่เห็น

อยู่กับ.....สิ่งที่คิด

อยู่กับ.....สิ่งที่ได้สัมผัส

วนเวียน.....อยู่ในโลกของความ

คิดนึก ความตรึก ความตรอง

เกี่ยวข้องเรื่อยไปไม่มีที่สิ้นสุด

ภายในวัฏฏะแห่งความขัดแย้ง

ของสิ่งคู่แห่งนี้.....

.....ที่โดยแท้จริงแล้ว.....

มันไม่มีใครไป.....ยึดมั่นอะไร

เพราะไม่มีอะไรที่ต้อง.....ยึดมั่น

.....ไม่มีใครไป.....หลงเชื่ออะไร

เพราะไม่มีอะไรที่ต้อง.....หลงเชื่อ

.....ไม่มีใครไป.....เข้าใจอะไร

เพราะไม่มีอะไรที่ต้อง.....เข้าใจ

.....และไม่มีใครไป.....เห็นอะไร

เพราะไม่มีอะไรที่ต้อง.....มองเห็น

.....เมื่อไหร่ที่ความเป็นธรรมชาติ

มันสามารถสัมผัสความเป็นธรรมชาติ

เดิมที่มีอยู่ตลอดกาลของมันได้.....

.....เมื่อนั้นคุณค่าและความหมาย

ของสรรพมายาทั้งหลาย ก็พังทลายลง

เหลือไว้เพียงความบริสุทธิ์ของธรรมเดิม

ล้วนๆ ที่คงอยู่ แล้วก็ปล่อยให้มายามัน

แสดงความเป็นธรรมชาติของมันไปตาม

เดิมโดยที่ไม่มีอะไรต้องเกี่ยวข้องกันอีก.....

.....เมื่อถึงตอนนั้น ทั้งความสงบ

และความวุ่นวาย ก็จะไม่มีความหมาย

หรือคุณค่าอะไรกับเธอ ความเป็นเธอ

จะดำรงอยู่อย่างเป็นอิสระและเข้าใจ

ในความเป็นโลกและอยู่เหนือโลกได้

อย่างสมบูรณ์.....