สมาธิ

 

   "สมาธิ"  คือสิ่งแรกๆ ที่ผู้แสวงหาชีวิตต้องการจะได้ครอบครองมันโดยคิดไปว่าสมาธินั้นจะเป็นประตูเพื่อเปิดไปสู่คำตอบของชีวิต โดยไม่รู้ความหมายที่แท้จริงของมันว่าคืออะไร เขาจึงได้พยายามสร้างสมาธิให้แข็งแกร่งขึ้นพร้อมกับตัวตนที่แข็งกล้าในเวลาเดียวกัน

การจัดตัวเองให้อยู่ในระดับใดของความคิด นั่นก็เท่ากับว่าเรายินยอมหลงเชื่อความคิดเข้าไปเต็มเปา การต้องการความสงบเพื่อสิ่งใดสิ่งหนึ่ง มันจึงมี : ผู้ต้องการ , สิ่งที่ต้องการ , และวิธีการที่ให้ได้มา เวียนวน

เป็นลูกโซ่แห่งความคิด ที่มีทั้งหมดเป็นเพียง "ความคิด" ฯลฯ มันจึงเป็นการใช้ความคิดไปเล่นกับความคิดจนหลงติดยึดมั่นหาทางออกจากมันไม่เจอ

   "สมาธิ" โดยแท้จริงแล้วมันเป็นอิสระอยู่แล้วโดยตัวของมันเอง หาได้มีผู้ใดเป็นเจ้าของหรือไปเป็นผู้กระทำให้มันมีขึ้นได้ไม่ เราจึงสังเกตุได้ว่า สมาธิที่แท้จริงนั้นมันจะมีขึ้นได้เมื่อมันหมดเจตนาที่จะมี หากสมาธิที่เกิดขึ้นนั้นเป็นการจงใจให้มีขึ้นสมาธินั้นไม่ใช่สมาธิ สมาธิที่แท้จริงจึงเกิดขึ้นเมื่อมันไร้สภาวะของการถือครอง "ตัวตน" ไร้ซึ่งตัวตนเป็นผู้กำหนด ไร้ซึ่งความปรารถนาสิ่งใดเพื่อสิ่งใด

เพราะหากตั้งต้นขึ้นด้วยตัวตนเป็นผู้ต้องการสมาธิแล้วไซร้ ความสงบที่ได้ก็เป็นเพียงความสงบในรูปแบบ

ของ "ระบบกลไก" หาใช่สมาธิที่ใช้ในการปฏิวัติจิตใจเพื่อก้าวข้ามไปสู่ความเป็นอิสระไม่ หากเขาเข้าใจตัวสมาธิที่แท้จริงนี้ได้เขาจะรู้เองว่า ความตั้งมั่นของสมาธิเพียง "นับหนึ่งถึงสิบ" ก็เพียงพอแล้วสำหรับการปฏิวัติครั้งยิ่งใหญ่ของจิตใจที่ไม่อาจตกไปเป็นทาสของอะไรได้อีก