มายา สู่ มายา

 

หากตัวเราเป็นเพียงมายา

การปฏิบัติจากสิ่งที่เป็นมายา

ก็คือมายาด้วยเช่นกัน

การปฏิบัติทุกอย่างที่เป็นกุศโลบายธรรม

ก็เพื่อมุ่งเน้นและชี้ตรงไปยังการให้เห็นตัวความคิด

เพื่อการศึกษาให้รู้ซึ้งถึงคุณสมบัติของมันอย่างกระจ่างแจ้ง

แล้วสวนทวนย้อนกลับมาสัมผัสตัวผู้เห็นและปัญญาจากการ

เข้าใจอันนั้น จนสามารถรวบยอดความคิดสรุปเห็นว่ามันคือ

สิ่งเดียวกันทั้งหมด แล้วกระบวนการการสลัดคืนและละวาง

ความคิดโดยความคิดก็เกิดขึ้นเองอย่างเป็นธรรมชาติด้วยตัว

ธรรมชาตินั้นของมันเอง

แต่หากยังวุ่นวายอยู่กับตัวความหมายของกุศโลบาย

จนเกิดไปมีตัวมีตนผู้ปฏิบัติตามกุศโลบายนั้นขึ้น เกิดเป็นมีผล

จากการปฏิบัติ เกิดเป็นมีผู้ได้รับผลจากการปฏิบัตินั้น จนเกิด

เป็นการรักษาและพยายามไล่ล่าเพื่อให้ได้มาซึ่งผลจากการปฏิบัติ

เหล่านั้นยิ่งๆ ขึ้นไป ก็เท่ากับว่าเธอยังคงถูกล่อหลอกให้วนเวียน

ลูบคลำอยู่แต่เพียงตัวภาษาและความหมายของกุศโลบายที่เชื่อถือ

อันนั้น ด้วยอำนาจการผลักดันของความอยากที่จะสมอยาก

จากการหลงเชื่อต่อความคิด จนกลายเป็นตัวเธอเองที่ไปปิดบัง

ปัญญาจากตัวเธอเอง