เราเป็นเพียงจินตนาการของเราเอง

จาก....มักโกรธ เป็นไม่โกรธ

จาก...ฟุ้งซ่าน เป็นตั้งมั่น

จาก...อาฆาต เป็นเมตตา

จาก...ร้อนรน เป็นร่มเย็น

ก็หาใช่เครื่องยืนยันของ

ผู้พบธรรมแล้วไม่..........

ธรรมแท้ไม่เกี่ยวข้องกับสิ่งปรุงแต่ง

และพ้นไปจากอำนาจของความคิด

เราจึงไม่อาจจินตนาการถึงธรรมที่

แท้จริงนั้นได้

ผู้มักโกรธ , ฟุ้งซ่าน , อาฆาตร้าย 

ก็อาจพบธรรมได้เร็วกว่า ผู้ที่แช่นิ่ง

อยู่ในร่มเงาของความสงบ

เพราะกระแสของอารมณ์ที่รุนแรง

เหล่านั้นมันสังเกตได้ง่ายกว่าและ

เมื่อใช้ปัญญาเข้าแทรกแซงก็อาจ

รู้แจ้งแทงตลอดทุกสรรพสิ่งได้ใน

พริบตาเดียว

ฉะนั้นการเข้าถึงธรรมหาใช่การ

เข้าไปเปลี่ยนแปลงสิ่งใดไม่ แต่

มันคือการทำความเข้าใจกับทุก

สภาวะอารมณ์ความรู้สึกทุกชนิด

ที่มันมีขึ้นให้รับรู้ ว่าแท้จริงแล้ว

มันคืออะไร เมื่อรู้แล้วก็จบกัน

เพียงเท่านั้น............

สิ่งที่มันเคยมีเคยเป็น มันก็ยังคงมี

คงเป็นของมันไปตามเรื่องตามราว

ตามเหตุตามปัจจัย ตามจริตนิสัย

ดั้งเดิมของมันที่มันเคยเป็น.........

เราจึงไม่อาจปรามาทใครด้วยความคิด

ของเราได้เลย แม่ค้าขายบะหมี่ข้างทาง

ก็อาจเป็นผู้พบธรรมแล้วก็เป็นไปได้ใคร

จะรู้