เมื่อไร้เบื้องต้นและเบื้องปลาย "ท่ามกลาง" จึงไร้ที่ตั้ง

 เมื่อไร้.........

เบื้องต้นและเบื้องปลาย

"ท่ามกลาง" จึงไร้ที่ตั้ง....

"กาลเวลา" คือ "ตัวเธอ" และตัวเธอนั้นแหละคือ "กาลเวลา"

เมื่อ "เธอมี"......"กาลเวลา" จึงมี เมื่อกาลเวลามี "สรรพสิ่ง" จึงมี

และเมื่อ "เธอหาย" สัจจะและอิสระภาพก็เผยตัว

"จิตใจ" ที่ถูกบีบเค้นจากความ "ตั้งใจ" ก็กลับคืน

สลายกลายเป็นส่วนหนึ่งของ "จักรวาล".............

"จักรวาล" ที่ไร้กาลปรุงแต่ง ที่โอบกอดการปรุงแต่งทั้งปวงเอาไว้......

"จักรวาล" ที่ไม่มีการขาดพร่องมันจึงไม่ต้องรักษาหรือเติมเต็มตัวมันเอง

"จักรวาล" ที่ไร้ที่ตั้ง...มันจึงไม่ต้องขจัดสิ่งสกปรกเพื่อให้เกิดความสะอาดใดๆ......

"จิตใจ" นี้เองคือ "จักรวาล" .......ที่ไร้รูปแบบและสันฐาน ความเป็นปกติ

และไม่ปกติที่เกิดขึ้นในจิตใจ จึงเป็นเพียงม่านอวิชชาของผู้เข้าใจไปอย่างนั้น 

ของผู้นั้นนั่นเอง...........