สิ่งให้กำเนิดเป็นเพียงภาพฝัน

 เราไม่เคยจากมา เราจึงไม่ต้องหวนกลับ

เราไม่เคยมีเรา เราจึงไม่ต้องกำจัดตัวเรา

สรรพสิ่งคงอยู่อย่างนั้น อยู่อย่างไม่แยแสสิ่งใด

มันบริบูรณ์พร้อม......อยู่ด้วยความไม่บริบูรณ์นั้น

อย่าเสียเวลาตามหาสิ่งใดอยู่เลย

มันจะรังแต่ทำให้เธอจมอยู่ในห้วง

แห่งความฝัน ที่ต่อฝันด้วยความฝัน

และจะฝันต่อไปเรื่อยๆ

เธอลองแตะแขนเธอดูสิ !!!

ความรู้สึกที่ไม่ต้องไปเรียก

มันว่าอะไรทั้งนั้นนั่นหละ

คือ "ที่สุดแห่งธรรม"..........

มันอยู่ตรงนั้นเอง ตื่นเถอะ