ไม่มีอะไรขาดพร่องหรือสมบูรณ์แบบ ภายในจิตเดิม

อย่าเสียเวลาตามหาจิตสมบูรณ์แบบอยู่เลย

เพราะทุกครั้งที่เธอเริ่มมองหาจิตประเภทนั้น

เธอก็ได้ผลักไสสิ่งที่เธอตามหาให้ห่างไกลออกไป

เมื่อเธอเชื่อถึงการมีอยู่ของจิตสมบูรณ์แบบ

ซึ่งมีอยู่ต่างหากออกไปจากเธอ เธอก็ได้แบ่ง

แยกความเป็นเธอออกมาจากสิ่งๆ นั้นไปแล้ว

อย่างสมบูรณ์

"ไม่มีจิตชนิดขาดพร่องหรือสมบูรณ์แบบหรอก

เพราะจิตแท้นั้นมันไม่สามารถแบ่งเป็นอะไรได้"

มันเหมือนกับพื้นที่ว่างบนฝ่ามือทั้งสองข้าง

เธอจะแยกความว่างเป็นฝั่งซ้ายหรือฝั่งขวา

ก็เพียงอาศัยฝ่ามือทั้งสองข้างแต่ก็ไม่สามารถ

จะแยกความว่างบนฝ่ามือนั้นได้เลย

แล้วที่เห็นว่ามันเป็นฝั่งซ้ายหรือฝั่งขวา ก็เป็นเพียง

แค่การนึกเอาคิดเอาและสมมติขึ้น เมื่อเอาคำว่าฝ่า

มือฝั่งซ้ายและฝั่งขวาออก ก็จะเหลือเพียงความว่าง

ที่คงอยู่ ตัวจิตและความเป็นเธอก็คือสิ่งนั้น.........

เมื่อเธอเห็นทุกสิ่งเป็นเพียงความว่าง

และเธอเห็นความว่างมีอยู่ในทุกๆ สิ่ง

เข้าใจพลังอำนาจของความนึกคิดและ

เข้าใจว่าความนึกคิดมันคืออะไร เธอ

ก็ตื่นขึ้นจากความวิปลาสและจะหยุด

ค้นหาความสมบูรณ์แบบไปเอง......