เมื่อเธอเข้าใจว่าอะไรคือความเป็นเธอ เมื่อนั้นเธอจะกลายเป็นธรรมหนึ่ง ในธรรมทั้งหลายที่ชาติสิ้นหาย เหลือเพียงธรรมที่ไม่ใช่ธรรม

เมื่อเธอเข้าใจว่าอะไรคือความเป็นเธอ

เมื่อนั้นเธอจะกลายเป็นธรรมหนึ่ง

ในธรรมทั้งหลายที่ชาติสิ้นหาย

เหลือเพียงธรรมที่ไม่ใช่ธรรม

....."ความเป็นเธอ" จะถูกปรับเปลี่ยนอยู่เสมอ...!!!

ตามกาลเวลา / สถานการณ์ / เหตุการณ์ และบุคคล

มันเป็นการทำงานร่วมกันของจิตใต้สำนึกและจิตสำนึก

ที่เธอไม่อาจจะใช้ความเป็นเธอตัวใดตัวหนึ่งกับทุกๆ

เหตุการณ์ สถานการณ์ หรือกับทุกๆ คนได้

ถึงแม้จะไม่มีตัวจิตสำนึกคอยคัดกรองอยู่ก็ตาม

ความเป็นเธอจะถูกสร้างขึ้นมาและดับลงไป

ตามแต่เหตุปัจจัยมันจะส่งผลให้มีขึ้น......

แม้กระทั่งในช่วงเวลาที่เธอคิดว่า นั่นคือตัวเธอที่แท้จริง

ก็ยังคงมีเหตุอย่างใดอย่างหนึ่งที่สร้างให้เกิดเป็นเธอตัว

นั้นขึ้นมาอยู่นั้นเอง...........

"ความเป็นเธอ" จึงมีมากมายเท่ากับคนที่เห็นเธอหรือรู้จักเธอ

เขาเหล่านั้นได้ช่วยกันสร้างความเป็นเธอขึ้นบนโลกแต่ละใบ

ของแต่ละคน.............จากประสบการณ์และเหตุการณ์ต่างๆ

ที่เคยรับรู้จากเธอ

.......ความเป็นเธอจึงมีทั้ง ดีและชั่ว หยาบช้า อ่อนหวาน

งดงามและขี้เหร่ ฯลฯ ตามแต่ใครจะสร้างให้เธอเป็นไป

แต่ความเป็นเธอที่แท้จริง มันไม่เคยเป็นอะไรเลยตามอย่าง

ที่เขาเหล่านั้นคิด หรือแม้กระทั่งกับความคิดของเธอเอง

หากเธอสามารถพ้นไปได้จากหลักสามัญสำนึกของเหตุและผล

เธอจะเห็นได้เองว่า มันไม่มีอะไรจริงหรือหลอกลวง เราไม่สามารถ

ใช้บัญญัติของโลกอธิบายสิ่งที่อยู่เหนือบัญญัติได้ เมื่อมาถึงตรงนี้

..................."ตัวเธอคืออะไร"...................

.....ในเมื่อความเป็นเธอมันก็ปรากฎอยู่จริงในความคิดของทุกๆ คน

ที่รู้จักหรือเห็นเธอ หรือแม้แต่ตัวเธอเอง แล้วตัวไหนหละที่เป็นตัวเธอ

ที่แท้จริง ในเมื่อแม้แต่ความเป็นเธอของเธอเอง ก็เปลี่ยนแปลงอยู่

ตลอดเวลา มันจึงใช้คำว่า "จริงหรือไม่จริง" ไม่ได้.......!!!

เปรียบเหมือน "การเขียนอักษรลงบนผิวน้ำ" อักษรที่เขียนลงไปนั้น

มันก็ไม่ได้มีอยู่หรือไม่มีอยู่ มันจึงมีเพียงการรู้ที่เป็นขณะๆ ไม่มีบัญญัติ

ความหมายหรือลงความเห็นว่ามันคืออะไรเท่านั้น แม้กระทั่งสภาวะ

อาการรู้ที่มีขึ้นนั้น มันก็ไม่ใช่สภาวะหรืออาการรู้อะไรเลย.......

ปัญหาหลักของการต้องทนทุกข์ปริเทวนาการอยู่ในขณะนี้

คือการไม่เข้าใจตัวเอง จึงเกิดเป็นการหลงเชื่อและยึดมั่น

ดึงเอาความคิดว่าเป็นเธอมาเป็นตัวเธอ เธออาจเห็นหรือรู้สึก

ได้ว่าตัวเธอนั้นมีการเปลี่ยนแปลงอยู่จริงตามอย่างข้อความ

ที่อธิบายไว้ข้างต้น แต่ทำไมเธอจึงยังต้องเป็นทุกข์ทรมานกับ

ตัวตนต่างๆ ที่มันเปลี่ยนแปลงอยู่นั้นอีกเล่า..........

คำตอบคือเธอยัง "เชื่ออย่างสนิทใจว่ายังมีเธออยู่จริงๆ"

อารมณ์ต่างๆ ที่มีขึ้น มันเปรียบเหมือนเสื้อผ้าที่มีตัวเธอ

ที่เป็นเธอจริงอยู่ข้างในสวมใส่และถอดเปลี่ยนมัน ซึ่งมัน

ก็ไม่ใช่เรื่องถูกหรือผิด ใช่หรือไม่ใช่ ความเหนียวแน่นของ

ความเชื่อเหล่านั้น มันได้ถูกทับถมและจมอยู่ในความเชื่อ

นั้นมานานแสนนาน.........

จนกว่าเธอจะเห็นว่าไอ้ตัวเธอที่คิดว่าเป็นเธอ ที่คอยเปลี่ยน

เสื้อผ้าชุดต่างๆ อยู่นั้น มันก็คือเสื้อผ้าชุดหนึ่งเหมือนกันกับ

เสื้อผ้าทั้งหลายที่มันเปลี่ยน สุดท้ายก็เหลือเพียงความว่าง

เท่านั้นที่ดำรงอยู่..........แล้วทุกสิ่งอย่างก็กลับเข้าที่เข้าทาง

ความเห็นผิดและจิตวิปลาสก็จางคลายไป เหลือเพียง

ธรรมชาติเท่านั้นที่เป็นไป กลายเป็นธรรมหนึ่งในธรรม

ทั้งหลาย ที่ชาติสิ้นหายเหลือเพียงธรรมที่ไม่ใช่ธรรม

และไม่ใช่อะไรเลย......