ผู้ที่ยังอาศัยความเชื่อ คือผู้ที่ยังไม่พบความจริง

 .....ที่สุดของการตามหาสิ่งที่เรียกว่า "ชีวิต"

คือการเข้าใจว่า "ชีวิตคืออะไร"

เมื่อเข้าใจว่าชีวิตคืออะไร คำตอบนั้นจะพลิกชีวิตไม่ตกเป็นทาสของ

ตัวชีวิตอีกต่อไป แต่เพราะยังไม่เข้าใจว่าอะไรคือชีวิตการสร้างภาพ

คำตอบของชีวิตจึงเป็นการกระทำของคนส่วนใหญ่ เขาจึงอาศัย.....

"ความเชื่อ" เป็นกำลังในการขับเคลื่อนให้ไปยังภาพคำตอบที่ตั้งหวัง

เอาไว้เหล่านั้น จนกว่าเขาจะพบความจริง

ผู้ที่ยังมีความเชื่อ คือผู้ที่ยังไม่พบคำตอบ

ผู้ที่พบคำตอบจะเป็นอิสระจากความเชื่อ

.....เหมือนผู้ที่ยืนเพียงตรงตลิ่ง ก็จะสร้างภาพและความรู้สึกถึงความเปียก

เมื่อต้องลงไปในน้ำและก็เชื่ออยู่อย่างนั้น จนกว่าจะได้ก้าวลงไปสัมผัสน้ำ

นั้นจริงๆ แล้วความเชื่อที่เคยเชื่อก็ไม่จำเป็นต้องเชื่อมันอีกต่อไป.....

เมื่อโลกเขาเชื่อว่ามี มันก็มีไปตามที่โลกเขาเชื่อ

เมื่อโลกเขาเชื่อว่าไม่มี มันก็ไม่มีไปตามโลก

เมื่อถึงที่สุดแล้วความมี หรือความไม่มี มันก็คือ

สิ่งเดียวกัน นั่นคือ "ความมีที่มีไม่จริง" 

การพบคำตอบของชีวิต เหมือนการแก้เกมปริศนาที่มีตัวเราเอง

เป็นผู้ตั้งโจทย์ มันจึงเป็นโจทย์ชีวิตของใครของมัน ที่มีคำตอบ

เดียวเหมือนกันทุกคน มันจึงไม่ใช่การเข้าไปเปลี่ยนแปลงอะไร

หรือทำอะไรให้มันมีขึ้นหมดไป หรือคอยไปรักษาป้องกันสิ่งใด

จากอะไร

แต่มันคือการทำความเข้าใจสิ่งที่มันมีให้เห็นให้สัมผัสกับกาย

กับใจอยู่ตลอดเวลานี้ ว่ามันคืออะไร.....แล้วเรื่องก็ยุติลงด้วย

ธรรมเพียงเท่านั้น

สิ่งที่เคยมีอยู่ มันก็ยังคงมีอยู่อย่างนั้น ความโกรธ ความขุ่นเคือง

ความพอใจ ไม่พอใจ ความสุข ความทุกข์ หรือแม้กระทั่ง "ตัวตน" 

ที่เคยยึดถือเชื่อมั่นนี้ ก็ยังคงดำรงอยู่อย่างนั้นของมันเช่นเดิม.....

แต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือการเข้าใจมัน และรู้ว่ามันคืออะไร

ความเข้าใจจึงเปลี่ยนแปลงความเห็นผิด ให้เป็นความเห็นถูก

และก็เป็นอิสระได้จากทุกสิ่งที่มันเป็น

เมื่อมันไม่เป็นอะไรแล้ว แล้วจะมีสิ่งใดเกาะยึดอะไรได้อีก

ความเชื่อใน "ตัวตน" นี้นี่เองที่เป็นตัวแปรสำคัญของความ

วุ่นวายทั้งหมดที่เกิดขึ้น จุดหมายของการค้นหาคำตอบของ

ชีวิตคือ........

 "การสลายความเชื่อในตัวตน จนเป็นสามารถอิสระได้จากมัน"

แต่ความเชื่อมันสลายไม่ได้ด้วยการกระทำ แต่เป็นปัญญาที่เกิด

จากการเข้าใจในอึดใจเดียว แล้วทุกอย่างก็เป็นอิสระออกจากกัน

ชั่วนิรันดร์