ต่อให้ไม่เชื่อ ก็ยังเชื่ออยู่ดี

หากเธอสำคัญตนว่ามีตน เธอก็จะหลีกหนีความเป็นตัวตนของผู้ไม่บริสุทธิ์ตามอุดมคติแห่งมานะทั้ง ๙

วนเวียนวุ่นวายเป็นงูกินหาง อย่างไม่มีวันสิ้นสุด

ต่อให้เธอพยายามฝึกตนอยู่สักเท่าใดก็ไม่สามารถหลุดพ้นไปจากความเป็นตัวตนของความเป็นเธอไปได้ 

เพราะเรื่องทั้งหมดมันเริ่มต้นขึ้นจากความเชื่อและสำคัญตนว่ามีตนอยู่จริง มันไม่ใช่การ "ไม่เชื่อ" ว่าตัวตน

นั้นมีแล้วเรื่องจะจบ เพราะการทำอย่างนั้นมันยิ่งไปเพิ่มความเห็นผิดให้ยิ่งเชื่อกันเข้าไปใหญ่ถึงการมีอยู่

จริงของตัวตนถึงเธอจะบอกว่าไม่เชื่อ เธอก็เชื่ออยู่ดีว่าเธอนั้นไม่เชื่อ.....

มันไม่มีใครสามารถขจัดความเป็นตัวตนได้หรอก เพราะมันไม่มีใครไปทำอะไรมาตั้งแต่ต้น ทุกสิ่งล้วนเกิด

จากความเข้าใจผิดและคิดเอาเองของกระบวนการทางความคิด หากเธอเข้าไปเห็นจนเข้าใจได้ว่าแท้จริง

แล้ว ความเป็นตัวตนของเธอนั้นมันคืออะไร จนสามารถเป็นอิสระได้จากมัน การค้นหาและความพยายาม

ต่างๆก็ยุติลง

ความเข้าใจอย่างถึงที่สุดต่อความคิดคือการรู้ว่า "ทั้งสิ่งที่คิดว่า มี และ ไม่มีล้วนเกิดขึ้นจาก "ความคิด" และ

ในเมื่อ"ความคิด" คือ "สิ่งที่มีไม่จริง" สิ่งที่เกิดขึ้นจากมันจึงล้วนเป็นโมฆะ