ปล่อย - วาง - ว่าง

 ขาว ก็ใช่จะบริสุทธิ์

ดำ ก็ใช่ว่าจะโสมม

แต่ที่ไปคิดเอาว่าบริสุทธิ์ต้องขาว

ก็เพราะไปเชื่อว่าขาวมันบริสุทธิ์

ความบริสุทธิ์ คือความที่ไม่มีอะไร

ไปปนเปื้อนและเจือปน มันคือบริสุทธิ์

จากความคิดว่าบริสุทธิ์อีกที มันจึงเป็น

อิสระจากทั้งตัวมันเองและทุกสรรพสิ่ง

แต่เพราะความเชื่อแบบหลับหูหลับตา

เชื่อ จึงทำให้เราต้องวุ่นวายอยู่กับสื่อ

สัญลักษณ์และความหมายของความ

เชื่อเหล่านั้น มันจึงมีขาวมีดำ มีดีมีชั่ว

มีบุญมีบาป มีคาวมีเจ มีแกมีฉัน มีปกติ

มีไม่ปกติ มีสงบมีวุ่นวาย มีพุทธะและ

มีมาร.........

ให้เราต้องวิ่งไขว่คว้าและหลีกหนี บำเพ็ญ

และขจัดกันจนวุ่นวาย เพราะความเชื่อถึง

การมีอยู่จริงของความคิดที่มันเป็นเหตุ

เมื่อเหตุแห่งความวุ่นวายคือความเชื่อ

ที่มีต่อความคิด เราจึงต้องให้ความคิด

มันเรียนรู้ตัวมันเองจนมันเห็นว่ามันเป็น

เพียงแค่ความคิด

กระทั่งความคิดมันปลดปล่อยตัวมันเอง

จากพันธนาการของความเชื่อ แล้วความ

เชื่อที่มีก็กลับคืนสู่โลกด้วยแรงเหวี่ยงของ

ปัญญาญาณและนั้นเองคือกระบวนการ

ของการปล่อยวางที่แท้จริง ที่ไม่ใช่แค่วลี

เด็ดในการทำธุรกิจของนักปฏิบัติธรรม