ใจคืนสู่ใจ เมื่อเข้าใจความเป็นใจ

ความสำเร็จที่เธอคาดหวังนั้น มันแผ่ซ่านครอบคลุม

อยู่ทั่วทุกอนูทั้งจักรวาล แล้วเธอจะไปเที่ยวค้นหามัน

ได้จากที่ไหนอีกเล่า จะมีวิธีไหนที่จะทำให้เข้าถึงมัน

ได้ ในเมื่อมันไม่ได้ถูกปิดบังซ่อนเร้นจากสิ่งใดเลย

...แต่เป็นเพราะเธอเองที่ไม่พยายามเข้าใจมันหรือ

สักครั้งที่จะมองเห็นมัน เธอมัวแต่ไปคาดหวังให้สิ่ง

ที่คิดว่ามีให้มันมีขึ้นมาจริงๆ ตามอำนาจของความ

เชื่อและไม่เชื่อที่เธอมี

และเพราะตัว "ความเชื่อ" นี้นี่เองที่เป็นกุญแจสำคัญ

ของเรื่องวุ่นวายต่างๆหรือ "ความยึดติด/ยึดมั่น/ถือมั่น"

หรือ "อุปาทาน" ตามภาษาวัดๆ ที่เรียกกัน

"ความเชื่อ" มีขึ้นจากความคิด ที่คิดว่าทุกสิ่งที่คิดนั้น

คือความจริง ทั้งจากการเห็น การได้กลิ่น การได้ยิน

การลิ้มรส การสัมผัส และทุกความรู้สึกที่มันมีขึ้น

โดยเราไปใส่ภาษา ใส่ความหมาย แล้วก็ให้ค่ากับสิ่งต่างๆ

ที่เรารับรู้เหล่านั้นและเราก็ใช้ชีวิตกับความหมายที่เราให้ค่า

จนกลืนเป็นเนื้อเดียวกัน ความเชื่อของการมีอยู่จริงของสิ่ง

ที่เป็นมายาก็เกิดขึ้น

เธอจึงไล่ล่าออกตามหาทุกสิ่งที่เธอคิด ยอมให้ความคิด

อยากหลุดพ้นสร้างตัวตนของผู้อยากขึ้น เพื่อเดินเก็บเศษ

ซากความคิด เวียนวนเป็นวัฏฏะเกิดตายต่อไปเรื่อยๆ

........เธอเพียงใช้ปัญญาฉุกคิด กับทุกสิ่งที่เธอรับรู้

.....เธอเห็นดอกไม้ที่อยู่ตรงหน้า สิ่งที่เห็นกับดอกไม้

ไม่ใช่สิ่งเดียวกัน ดอกไม้เกิดขึ้นจากเธอ แต่สิ่งที่เห็น

นั้นมันเป็นอิสระจากเธอ

.....เธอคุยกับเพื่อนร่วมงาน เสียงที่เธอเปล่งออกไป

กับเสียงที่เธอได้ยินกลับมา เธอไม่เคยได้ยินเสียง

เหล่านั้น เธอได้ยินแต่เพียงความหมายของมัน

.....เธอได้กลิ่นเหม็นเน่า แต่มันก็คือกลิ่นเดียวกันกับ

กลิ่นหอมของดอกมะลิ แต่เพราะความชอบและไม่ชอบ

มันจึงเหม็นและหอม

.....เธอได้กินส้มตำ ความแซ่บที่อยู่ในปากขณะเคี้ยว

กับความเปรี้ยว หวาน เผ็ด เค็ม มันก็ยังไม่ใช่สิ่งเดียวกัน

รสชาติเกิดขึ้นจากเธอ แต่ความรู้สึกที่อยู่ในปากนั้นเป็น

อิสระจากเธอ

.....เธอโดนฉีดยา ความรู้ที่ถูกฉีดนั้นคือความจริง แต่ความคิด

ที่คิดว่ามันเจ็บเพราะโดนฉีดยานั้นคือความเชื่อ ที่มีค่าเท่ากับ

ทุกสิ่งที่คิดว่ามีอยู่จริง

.....เมื่อเธอรู้สึกใจไม่สงบ ให้ลองหยิบใจออกมาตั้งบนโต๊ะ

ดูเอาว่า มันไม่สงบยังไง หากหยิบใจที่ไม่สงบออกมาตั้ง

บนโต๊ะจริงๆ ไม่ได้ ใจมันก็ตั้งที่ไหนจริงๆ ไม่ได้เช่นกัน

เมื่อเธอใช้ปัญญาฉุกคิด จนกระจ่างแจ้งใจในความคิด

วัฏฏะจะถูกพลิกคว่ำลงและพังพินาศไปต่อหน้าต่อตา

ความคิดมันจะวางและปลดปล่อยตัวมันเองสู่อิสรภาพ

ปล่อยวางความเชื่อและยึดมั่นกลับคืนสู่ความเป็นโลก

โดยไม่มีการเปลี่ยนแปลงสิ่งใด