รู้ ก็ไม่ใช่ รู้

 

เมื่อเธอมองไปยังสิ่งต่างๆ............สิ่งต่างๆ เหล่านั้นมันไม่ได้เป็นอะไรเลย

แม้กระทั่งความไม่เป็นอะไรเลย ก็ไม่ใช่สิ่งที่มันเป็น..............

ทุกสิ่งล้วน.....ไร้ซึ่งความหมายและลักษณะแต่ก็ไม่ได้หมายถึง "ความไม่มี" ของลักษณะ

และความหมายเหล่านั้น "สิ่งใดที่มีลักษณะ สิ่งนั้นคือมายา" สิ่งต่างๆ ที่เธอเห็นและความเป็นเธอ

จึงมีค่าความเป็น "มายา" เท่าๆ กัน

มันจึงไร้ซึ่งลักษณะของ คนหรือสัตว์ ผักหรือเนื้อ ดีหรือชั่ว บุญหรือบาป เกิดหรือดับ การบรรลุหรือ 

การไม่บรรลุ เพราะสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นลักษณะรูปแบบของความคิดที่มันสร้างขึ้น

เมื่อลักษณะต่างๆ เป็นเพียง "มายา" แล้วใครเล่าที่กำลังกำจัดกิเลส ใครเล่าที่กำลังเดินบนหนทาง 

อัน ประเสริฐและใครเล่าคือผู้บรรลุธรรม