จิตใจ ที่โหยหาความถูกต้อง ล้วนขาดพร่องและพิกลพิการ

จิตใจ คือพลังงานสากลจักรวาล ที่เป็นอิสระ อ่อนโยน และเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา เราจะสัมผัสมันได้ก็ต่อเมื่อ เราไม่เข้าไปผูกพันกับสิ่งใด หรือปล่อยให้สิ่งใดเข้ามาผูกพัน แม้แต่ความเป็นเรา....

ในคำว่า "เรา" มันคือเรื่องราวต่างๆที่เป็นข้อมูล ทางปรัชญา การเมืองขนบธรรมเนียม ประเพณี สังคมวัฒนธรรมจากอดีต หล่อหลอมขึ้นด้วยความเชื่อ มันจึงกลายเป็น....

"เราที่เป็นอดีตความคิดของคนอื่น" ที่บูชาความถูกต้องจากความถูกใจของตนเอง......

เมื่อความเป็นเราเกิดขึ้น ความขัดแย้งต่างๆ ก็เกิดขึ้นตามมา ความเป็นเราได้ทำการแบ่งแยกสิ่งต่างๆออกเป็นคู่ปฏิปักษ์ต่อกัน เช่น ดีกับเลว ถูกกับผิด ขาวกับดำ บุญกับบาปต่ำทรามกับสูงสุด ฯลฯ ทั้งที่สิ่งต่างๆ เหล่านั้นมันคือสิ่งเดียวกันทั้งหมด...

ความเป็นเราที่บูชาความถูกต้องนี้นี่เองที่เป็นกรอบคั้น บีบอัดจิตใจให้แข็งกระด้าง ให้รู้สึกขาดแคลนไม่เต็มบริบูรณ์กลายเป็นความคับแคบทางความคิดและปิดกั้นธรรมชาติของจิตใจให้เหี่ยวเฉา จนกว่ามันจะกระจ่างและเข้าใจว่าความถูกต้องที่แท้จริงนั้นมันคืออะไรแล้วจิตใจก็กลับมามีชีวิตชีวาตามเดิม.........