น้ำจะมีค่ากับผู้กระหายน้ำ

ยาพาราเม็ดเดียวไม่สามารถรักษาได้ทุกโรคฉันใด

ธรรมหนึ่งๆ ก็มิอาจจะใช้กับทุกสรรพสัตว์ได้ฉันนั้น

-พุทธองค์จึงทรงสร้าง "ทาน ศีล ภาวนา"

เพื่อสร้างศรัทธาให้เหล่าสัตว์ลงสู่ครรลองแห่งการตื่นรู้

-ท่านได้สร้างเหล่ากิเลส เพื่อความตั้งมั่นและมั่นคงของสติ

เพื่อเป็นฐานแห่งปัญญาในการตื่นรู้

-ท่านเล่านิทานบรรยายสรรพคุณของความสุขจากความสงบ

เพื่อตะล่อมให้เห็นโทษของความสุขแล้วละจากมัน

-ท่านสร้างเรื่องราวและชี้ตรงไปยังตัวปัญญา เพื่อให้ตัวที่ยึดมั่นในปัญญา

ไปชนเข้ากับสัจจะความจริง เพื่อการตื่นรู้และเป็นอิสระจากทุกสรรพสิ่ง

ดังคำที่ว่า "สัพเพ ธัมมา นาลัง อภินิเวสายะ"

มันจึงไม่มีธรรมใดถูก ธรรมใดผิด ความถูกผิดไม่ได้อยู่ที่ธรรม หากแต่มันอยู่ที่ผู้มองที่ไม่เข้าใจเจตนาในวาระแห่งธรรมนั้นๆ "ธรรม" จึงเปรียบเหมือนน้ำดื่มที่มีเพียงผู้กระหายและผู้ที่คิดจะหยิบยื่นให้กับผู้กระหายเท่านั้นที่เห็นค่าของมัน