กูผู้รู้ คือผู้ขวางธรรม

ความรู้และตัวผู้รู้ คือตัวขวางกั้นการเข้าถึงธรรม ใจเธอนั้นเป็นสิ่งบริสุทธิ์ แต่ถูกอุปาทานความเชื่อ บดบังรัศมีจนหมดสิ้น หากเธอใช้ตัวตนผู้เข้าใจ ธรรมพยายามเข้าถึงธรรม เธอจะไม่ได้ธรรม.....

.................................................................................

แต่หากเธอปล่อยใจให้เป็นอิสระ โยนทิ้งความรู้และตัวกูผู้รู้แจ้งลงได้ เมื่อนั้นความบริสุทธิ์ก็เปิดเผยตัว ใจจึงไหลเข้าสู่ใจ ธรรมจึงแล่นเข้าสู่ธรรมจนเกิดเป็นปัญญาสุดท้ายปลิดขั้ววัฏฏะให้ขาดสะบั้น......

.................................................................................

ว่าแท้จริงแล้ว....ธรรมมันไม่ได้ไหลมาหรือแล่นไปไหนหากแต่ใจเรานั้นเองคือธรรมนั้นและเป็นสิ่งเดียวกันกับสรรพธรรมทั้งปวง จักรวาลอันไกลโพ้นกลับปรากฏอยู่กับใจเราและตัวเรานี้นี่เองแท้จริงคือจักรวาล....

.................................................................................