พาดวงตาออกค้นหาดวงตา

 

เมื่อความคิด มันเข้าใจตัวมันเอง มันก็จะเห็นเองว่าตัวมันนั้นแหละคือ สิ่งที่มันตามหา

เพราะธรรมชาติของความคิดคือการ "คิด นึก ปรุงแต่ง" เป็นเหตุเป็นปัจจัยของกันและกันมันจึงออกจากตัวมันเองไม่ได้ ยิ่งมันดิ้นรนออกจากตัวมันเองมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งผูกมัดตัวมันเองให้แน่นมากขึ้นเท่านั้น การพยายามพาตัวมันเองไปสู่ความว่างจึงเป็นเพียงการสร้างที่อยู่ใหม่ให้กับความคิด ซึ่งตรงกันข้ามกับความว่างที่มีอยู่แล้วตลอดอนันตกาล ที่ไม่อาจมีขึ้นด้วยการสร้างและไม่อาจแตกสลายได้ด้วยการทำลาย....

หากเพียงแต่มันปล่อยธรรมชาติของมันให้เคลื่อนไหวไปอย่างอิสระและไร้ซึ่งเจตนาใดๆ สามารถมองเห็นและเฝ้ามองตัวมันได้อย่างสงบ แล้วความว่างที่บริสุทธิ์ก็จะเผยตัวออกมาเองและเมื่อความคิดมันสามารถเข้าใจตัวมันเองได้อย่างกระจ่างแจ้ง มันก็จะรู้ด้วยตัวมันเองว่า ตัวมันนั้นแหละคือ "ความว่าง" และเป็นสิ่งเดียวกันกับสิ่งที่มันตามหามาตลอดอย่างข้ามภพข้ามชาติ การเดินทางที่ไร้เส้นทางไร้ผู้เดินทางและไร้การเริ่มต้นก็จบสิ้นลงอย่างสมบูรณ์