ใจ ไม่ใช่ ใจ

ใจ.....มันไม่เคยสะอาดหรือสกปรก.....จึงไม่จำเป็นต้องไปปัดกวาดอะไรมัน....

ใจ....มันไม่มีตัวมีตน การเห็นว่าใจเป็นใจว่ามันผ่องใสหรือมืดมน จนทำให้คนหลงเพ้อไปขจัดปัดกวาดเพื่อให้มันสะอาดและหลงเพ้อไปปฏิบัติภาวนาให้มันแจ่มใสนั้น.....นั่นเป็นเพราะความไม่รู้และไม่เข้าใจของเขาเหล่านั้นที่หลอกล่อให้ต้องเวียนวนและจมอยู่ในวังวนของม่านมายา ที่เขาเองเป็นคนสร้างขึ้น........

การบำเพ็ญเพียรหรือการภาวนาไม่ใช่เรื่องถูกผิดแต่มันจะเป็นสิ่งถูกผิดก็ต่อเมื่อ.......มันเกิดเป็นมีเราไปเชื่อว่ามีมันเป็นเรื่องถูกและผิด........กลอุบายเป็นเพียงวิธีตะล่อมเพื่อให้คนเห็น

"ความไม่มีในสิ่งมี และเห็นสิ่งที่มี มันมีความไม่มีเป็นลักษณะ"

เพียงอย่างเดียวเท่านั้น จนเกิดเป็นความเข้าใจได้อย่างแจ่มแจ้งและให้ตัวปัญญาจากความเข้าใจอันนั้น เป็นตัวทำลายล้างทุกสิ่งแม้กระทั่งตัวมันเอง และท้ายที่สุดก็จะเหลือเพียงความว่างที่คงอยู่

มันจึง................

ไม่มีสิ่งประเสริฐ หรือโสมม.....

ไม่มีการปล่อยวาง หรือยึดมั่น....

ไม่มีอิสรภาพ หรือการผูกมัด....

ไม่มีอย่างอริยะ หรือสามัญ.....

ไม่มีการขาดสูญ หรือสืบต่อ.....

ไม่มีการบรรลุ หรือไม่บรรลุ.....

ไม่มีความว่างเปล่า หรือเต็มบริบูรณ์

เพราะทุกสิ่งที่มีลักษณะ.....ล้วนเป็นมายาที่เกิดแต่มายาและสิ่งที่เกิดจากมายา ก็ล้วนแต่เป็นมายาเท่ากันและเป็นสิ่งเดียวกันทั้งหมด มันจึงมีเพียงมายาเท่านั้นที่โลดแล่นอยู่ในโลกแห่งมายา บนความว่างที่เป็นเป็นนิรันดร์อันนี้