คนส่วนใหญ่ใช้ธรรม เพียงเพื่อบำบัดความใคร่

คนส่วนใหญ่ใช้ "ธรรม" เพียงเพื่อบำบัดความใคร่ มีความต้องการสารพัดที่คาดหวังให้ "ธรรม" เป็นตัวบำบัดและบันดาลให้สมกับความอยากที่ตั้งไว้ อยากรวย อยากสงบ อยากมีคนรัก อยากมีความสุข อยากได้คุณธรรม อยากเป็นที่ยอมรับกราบไหว้ วนเวียนอยู่ในความอยาก ที่มี "ตัวกู" เป็นตัวรอรับผลของความอยากเหล่านั้น มันจึงมีสารพัดวิธี หลากหลายเล่ห์เหลี่ยมกลอุบายให้ทำกัน มันจึงทำให้หลงและลืมคำจำกัดความของคำว่า "ธรรม" ที่แท้จริงไป

เขาจึงประพฤติตัวเยี่ยงคนอิ่ม แต่ความจริงยังหิวโซเขาขลุกอยู่กับความสบายใจของการหลอกตัวเองด้วยกลมายาต่างๆ ที่เกิดจากความคิดปรุงแต่งและปรารถนาการเสวยสุขไปตลอดกาล...จนกว่าเขาจะรับรู้ได้ถึงโทษของความสุข โทษของความอยาก โทษของตัวกูและโทษของการเกิด เขาจึงจะก้าวขึ้นจากแอ่งน้ำอุ่นแห่งความโง่ไปได้ หรือหากเขามีปัญญาเห็นว่า กลอุบายต่างๆ กับความอยากของเขานั้น มันไม่มีอะไรแตกต่างกัน ตัวตนของเขากับความเป็นธรรม คือสิ่งเดียวกันที่มีคุณสมบัติของความว่างเป็นลักษณะเช่นเดียวกันและรู้ว่าความจริงว่า"ธรรม" ไม่เคยช่วยอะไรใครได้ เขาก็จะกระโดดข้ามแอ่งน้ำแห่งความโง่ทั้งหลายไปได้ภายในแวบเดียว แล้วเขาก็ไม่ต้องแสวงหาหรือรู้อะไรอีกต่อไป