เราต่างหวาดกลัว....ความเป็นตัวเอง

"เรา".....ต่างหวาดกลัวต่อความทุกข์ ความโดดเดี่ยว

และความเงียบเหงา เมื่อเราได้อยู่กับตัวตนของเรา

ตามลำพัง เราจึงพยายามแสวงหาความบันเทิงรูปแบบ

ต่างๆ เพื่อให้ลืมตัวตนที่แสนโดดเดี่ยวนี้...

.........................................................................

แต่เมื่อความบันเทิงสิ้นสุด ตัวตนแห่งความอ้างว้าง

ก็กลับเข้ามาโอบกอดเราอีกครั้ง แล้วเรื่องราวของการ

ดิ้นรนเพื่อหลีกหนีตัวตนก็เริ่มต้นขึ้น วนเวียนอยู่อย่างนี้

เรื่อยไปไม่มีที่สิ้นสุด....

........................................................................

......เธอคิดว่าชีวิตมันมีเพียงเท่านี้จริงๆ หรือ....?!

การต้องตกเป็นทาสของความหวาดกลัวจนชีวิตของเธอ

ถูกจำกัดอยู่แค่ในกรอบของความคิด.......เธออาจพูดว่า

"ฉันก็เป็นอิสระดีนี่ ฉันจะไปไหนก็ได้" นั้นก็ใช่....แต่นั้นก็

ยังเป็นเพียงวิธีการหนึ่งของการหลีกหนีเท่านั้น อิสระแท้

จริงมันไม่ต้องออกแสวงหาหรือหลีกหนีความเป็นตัวตน

นี้เลย.....

......................................................................

เมื่อเธออยู่นิ่งๆ ปล่อยอะไรๆ ไปตามเรื่องตามราวของมัน

ไม่ฉุดรั้งหรือผลักไส ไม่ตัดสินสิ่งใดในความคิด เมื่อนั้นเธอ

จะพบตัวตนที่แท้จริง และเมื่อเธอเข้าใจมันได้ ความหวาด

กลัวที่ครอบงำจิตใจของเธอก็จะถูกทำลายไปพร้อมกับวงจร

ของการหลบหนีที่มีมาอย่างช้านาน แล้วเธอก็จะเป็นอิสระ

จากทุกสิ่งที่เธอคิดไปชั่วนิรันดร์.....

....................................................................