จงเรียนรู้ที่จะสูญหาย โดยไม่ต้องกลายไปเป็นสิ่งใด

เมื่อเธอจบบทสนทนา....เธอสัมผัสความโล่งๆ ว่างๆ ในใจของเธอได้ไหม ความว่างที่เหมือนเป็นสิ่งแปลกใหม่ที่เราไม่เคยรู้จักแต่กลับคุ้นเคยมันเป็นอย่างดีและมันจะหายไปเมื่อเธอพร้อมที่จะเริ่มบทสนทนาใหม่ขึ้นอีกครั้ง

แท้จริงแล้ว.....มันไม่เคยหายไปไหน แต่เป็นเพราะเราไปสนใจและให้ความสำคัญกับตัวความคิดที่มันกำลังโลดแล่นอยู่นั้นแทน เปรียบเหมือนผืนผ้าขาวของโรงหนัง ที่เมื่อหนังกำลังฉายเราจึงเห็นแต่เพียงเรื่องราวของหนังแต่กลับมองไม่เห็นผ้าขาวที่เป็นตัวรองรับนั้นเลย.......

เรื่องราวทั้งหมดในชีวิตที่เกิดขึ้นจากความคิด ก็เปรียบดั่งลำแสงที่สาดส่องไปยังผืนผ้าขาวที่เป็นเพียงแสงสีมายาที่จับต้องไม่ได้ มันมีอยู่อย่างไร้ตัวตน มันคือความฝันและจินตนาของตัวมันเอง ที่มีเราเป็นส่วนหนึ่งของมัน เราจึงเป็นสิ่งที่สูญหายอยู่ตลอดเวลาและไม่เคยเป็นอะไรจริงๆ เลยสักครั้งเดียว.....