ความอ่อนโยน คือธรรมชาติของจิตใจนมนุษย์

“น้ำตา” ของความห่วงหาอาลัยไม่ใช่เป็นสิ่งที่ผิด เพราะนั้นคือการแสดงออกถึงความ “อ่อนโยน” ที่มีอยู่ในจิตใจของความเป็นมนุษย์แต่อย่าทำให้ “ความอ่อนโยน” กลับกลายเป็น “ความอ่อนแอ”

........................................................................................................................................................

เธอเคยคิดถึงโหยหาต่อสิ่งที่พลัดพรากจากไปไหม ภาพเหตุการณ์เรื่องราวต่างๆ ยังแทรกซึมติดอยู่ทั่วไปในข้าวของเครื่องใช้ สถานที่ และผิวกายสัมผัส คอยตอกย้ำให้ยิ่งโหยหาเมื่อได้รับรู้ต่อสิ่งเหล่านั้น เรื่องราวความทรงจำที่เคยมีความสุขกลับต้องเป็นทุกข์เมื่อให้หวนรำลึกถึงมัน.....แปลกดีไหมหละ !?.....

ความเศร้าโศกของเธอไม่ใช่สิ่งที่ผิด เพราะมันเป็นการแสดงออกถึงความอ่อนโยนในจิตใจของเธอซึ่งเป็นพื้นฐานของความเป็นมนุษย์ เพียงแต่เธออาจทำผิดพลาดได้หากเธอยังย้ำความคิดให้อยู่กับเรื่องราวเดิมๆ ซ้ำๆ จนทำให้ความอ่อนโยนของเธอกลับกลายเป็นความอ่อนแอไป.....

ลืมตาตื่นขึ้นเถิด เรื่องราวความทรงจำที่ทำให้เธอเศร้านั้น มันเป็นเพียงฝันร้ายที่เธอเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเพื่อทำร้ายใจของเธอเอง เธอเพียงคอยเฝ้าดูความเศร้าที่มันเกิดขึ้น ดูความเปลี่ยนแปลงของมันโดยไม่กลายไปเป็นมัน หรือไปบังคับอะไรมัน แล้วเธอจะเห็นธรรมชาติของความเศร้าที่มันไม่ได้เศร้าอย่างที่เธอคิดไว้เลย.....