นิพพาน กับ ป้านน้ำชา

หากเธอใช้ความคิด.....เพื่อเข้าถึงสิ่งที่พ้นไปจากความคิด เธอจะเจอเพียง "ความคิด"

หากเธอใช้ความเชื่อ.....เพื่อเข้าถึงสิ่งที่ความเชื่อไม่สามารถจับต้องได้ เธอจะจบลงด้วย "ความไม่เชื่อ"

หากเธอสร้างเส้นทางและรูปแบบ.....เพื่อการเข้าถึงสิ่งที่ไร้เส้นทางและไร้ซึ่งรูปแบบ เธอจะจมอยู่ในห้วงแห่งความฝันของตัวเธอเอง......

............................................................................

ทุกสรรพสิ่งล้วนเป็นอิสระ จึงไม่มีอิสรภาพใดให้ต้องค้นหา แต่เพราะหลงมัวเมาในเล่ห์กลแห่งมายาความเป็นเธอจึงถูกจองจำด้วยความเป็นเธอเอง.....

............................................................................

หาก "นิพพาน" คือห้วงสภาวะที่เป็นอิสระหลุดพ้นจากสรรพกิเลสทั้งปวง "ป้านน้ำชา" ที่วางอยู่บนโต๊ะนี้....ก็คือ "นิพพาน" อันนั้นไม่ต่างกัน เพราะสิ่งที่มันเป็น มันไม่เคยเป็นอะไรเลยกับอย่างที่เราคิด มันจึงเป็นอิสระหลุดพ้นอยู่แล้วโดยตัวมันเองตลอดเวลา

............................................................................

หรือหากกล่าวว่า "ป้านน้ำชา" มันเป็นเพียงชื่อเรียกขาน "นิพพาน" ที่เธอปรารถนามันจะต่างอะไรกับกาน้ำนั่นอีกเล่า....เพราะมันต่างก็เป็นชื่อเรียกขานให้กับสิ่งที่มายาคติไม่สามารถทำอะไรมันได้เหมือนๆ กัน......

............................................................................

ไม่มีอะไรในความมีอะไรทั้งหมดเหล่านี้ เพราะสิ่งที่เห็นว่ามีนั้นมันมีความไม่มีเป็นเอกลักษณะ มันจึงมีเพียงสิ่งไม่มีเท่านั้นที่มีอยู่ ทุกสรรพสิ่งจึงว่างขาดจากการถือครองเป็นอิสระหลุดพ้นอยู่แล้วเป็นของดั้งเดิม มันจึงไม่มีสิ่งใดหลุดพ้นได้จากสิ่งใด มีเพียงใจที่มันเข้าใจว่าสิ่งที่มันตามหานั้น.....คือตัวของมันเอง.....

............................................................................