ใจจะคืนสู่ความเป็นใจ เมื่อมันเข้าใจตัวมันเอง

ใจที่ยอมรับความเป็นจริง คือใจที่เห็นความเป็นจริงแล้วเข้าใจมัน ใจที่ไม่ได้เข้าใจจากสิ่งที่มันเห็นแต่เป็นใจที่เข้าใจจากสิ่งที่มันเป็น คือการสัมผัสรู้แจ้งถึงการเปลี่ยนแปลงไปของตัวมันเอง และเห็นว่าตัวมันเองนั่นแหละคือการเปลี่ยนแปลงจนสามารถสรุปรวบยอดได้ว่าแท้จริงแล้วมันคืออะไร.....

มันจึงไม่เป็นสุขเป็นทุกข์เป็นเดือดเป็นร้อนกับอารมณ์ของใจดวงที่มันล่วงดับไปก่อนหน้า ไม่สืบสายต่อเหตุแห่งความสับสนวุ่นวาย มันไม่ใช่การต้องเข้าไปตามดับอะไรหรือปล่อยวางอะไรให้ใจมันต้องดิ้นรนทุกข์ร้อน เพียงแค่ให้ใจมันเห็นว่ามันเองนั้นแหละที่เป็นของดับและมันไม่เคยยึดเกี่ยวสิ่งใดๆ เอาไว้เลย.....