ชีวิตเธอเพรียบพร้อมอยู่แล้ว เท่ากับสิ่งที่เธอกำลังค้นหา

 

เพียงเพราะเธอ...เชื่อมั่นสิ่งอื่นมากกว่าความเป็นธรรมชาติของเธอเอง เธอจึงพลาดประสบการณ์ตรงจากการได้สัมผัส "สัจจะ" ภายในจิตใจของเธอ ทำให้เธอไม่รู้จักมันและแยกแยะอะไรเป็นอะไรไม่ได้ เธอจึงต้องออกตามหาหรือกระทำการอย่างใดอย่างหนึ่ง เพื่อสร้างหรือกำจัดให้อะไรบางสิ่งมีขึ้นหรือหมดไปจนหลงงมงายวุ่นวายไม่รู้จักจบสิ้น...

เธอเพียงเฝ้าฟังเสียงที่ไม่ได้ยิน เฝ้ามองสิ่งที่มองไม่เห็น รับรู้สิ่งที่ไม่ต้องรู้ และเฝ้าทำโดยไม่มีการกระทำใดๆ เธอจะเข้าใจอะไรๆ ได้ทั้งหมด และเธอจะพบสิ่งที่เธอกำลังค้นหา เหมือนเธอได้พบแว่นตาของเธอที่มันเกี่ยวหูทาบตาเธออยู่ตลอดเวลาหลังจากที่ออกค้นหามันซะให้ทั่ว.....