ผัสสะ

ภาพจะน่าเกลียด ไม่ได้น่าเกลียดที่ภาพ แต่น่าเกลียดอยู่ที่ "ตา"

เสียงจะน่ารำคาญ ไม่ได้รำคาญที่เสียง แต่น่ารำคาญอยู่ที่ "หู"

ขยะจะเหม็น ไม่ได้เหม็นที่ขยะ แต่มันเหม็นอยู่ที่ "จมูก"

ของจะไม่อร่อย ไม่ได้ไม่อร่อยที่ของ แต่ไม่อร่อยอยู่ที่ "ลิ้น"

สัมผัสจะหยาบ ไม่ได้หยาบที่พื้นผิว แต่มันหยาบอยู่ที่ "กาย"

อารมณ์จะไม่น่าพอใจ ไม่ได้อยู่ที่อารมณ์ แต่ไม่พอใจอยู่ที่ "ใจ"

เรามัวแต่มองสิ่งภายนอก แต่ไม่เคยกลับมามองใจภายใน สิ่งภายนอกล้วนแต่นิ่งไม่ไหวติง คงเป็นอยู่เช่นนั้นของมัน แต่ภายในกลับไปดึงชักขยับปาก มันเลยโลดแล่นอยู่ไม่เป็นสุข ที่เห็นว่าภายนอกมันเคลื่อนไหว เพราะภายในไปให้ค่า ภายในจึงเป็นดั่งโลกมายาที่ล่อลวงหลอกตาให้โง่งม