ก่อนมีฉัน ฉันก็ไม่เคยมี

ก่อนมีฉัน ฉันก็ไม่เคยมี เรื่องราวต่างๆ ในชีวิตเป็นแค่เพียงความเพ้อฝันลมๆ แล้งๆ ฉันไม่เคยมีความสุขหรือความทุกข์ เหตุการณ์ต่างๆ เกิดขึ้นเพียงแค่หนึ่งขณะที่คิด หนึ่งขณะที่เห็นเรียงร้อยต่อกันเป็นเรื่องราวประสบการณ์ทางอารมณ์และความคิด เหมือนเศษจิ๊กซอร์ที่ต่อเรียงกันเป็นภาพใหญ่แล้วก็ต้องสลายหายไปเพื่อจะได้ต่อเรื่องราวใหม่ให้มีขึ้น วนเวียนสลับเรื่อยไปไม่มีจบสิ้น.....

มันคุ้มแล้วละหรือที่จะยึดถือเอาเศษซากประสบการณ์ภาพลวงตาเหล่านั้นมาเป็นแก่นสาร คุ้มแล้วหละหรือที่คอยวิ่งไล่ตามฟองสบู่ที่หาสาระอะไรไม่ได้เหล่านั้น สุดท้ายแล้วชีวิตมันก็เป็นเพียงเรื่องราวในจินตนาการของเราเท่านั้นจริงๆ....