นามรูป

 

รูป นั่นแหละคือ นาม

นามคือสิ่งใด รูปก็เป็นสิ่งนั้น

รูปนาม คือสิ่งใด ความว่าง ก็คือสิ่งนั่น

 

ท่านให้มองลมหายใจ ก็เพื่อให้เห็นความคิด

ท่านให้ท่องบ่นพุทโธ  ก็เพื่อให้เห็นความคิด

ท่านให้กำหนดก้าวย่าง ก็เพื่อให้เห็นความคิด

เพราะธรรมชาติของความคิด มันเป็นอิสระโดยตัวมันเอง ท่านจึงวางกลดักเพื่อให้ไปเจอกับธรรมชาติของมันอันนั้น การได้ประจักษ์กับธรรมชาติเดิมแท้ของตัวเองด้วยตัวเองจึงเป็นสิ่งประเสริฐและสำคัญยิ่งกว่าคำสอนใดๆ ...........

เมื่อเธอได้ประจักษ์กับธรรมชาติเดิมของมัน เธอจะยังคงพัวพันอยู่กับมันในลักษณะสื่อภาษาและความหมาย ยังไม่คลายสิ้นซึ่งการยึดถือของมายาลักษณะและการปรุงแต่งของจิต

จนกว่าเธอจะเข้าใจสิ่งที่เธอคิดกับสิ่งที่มันเป็นได้อย่างกระจ่างใจ เธอจะเห็นว่า "รูป" นั่นแหละคือ "นาม" นามและรูปคือสิ่งเดียวกัน ความหมายต่างๆ เป็นเพียงความคิดที่ไปอธิบายความคิด

และท้ายที่สุดปัญญาของเธอจะสรุปรวบยอดว่า..........."ทุกสรรสิ่งทั้งที่ดำรงอยู่หรือไม่ดำรงอยู่เป็นเพียงความคิดและทุกสิ่งที่เกิดจากความคิด ล้วนแต่เป็นความคิดทั้งสิ้นไม่เว้นแม้แต่ตัวผู้ที่กำลังคิดอ่านอยู่ในขณะนี้" .........

หากปัญญาของเธอเดินทางมาถึงตรงนี้ การไม่มีภพภูมิใดให้เธอไปเกิดต่อไปก็เป็นอันหวังได้ ความเป็นอิสระหลุดพ้นจากบ่วงข้องแห่งโลกก็กระจ่างแจ้งชัดเจน ความโง่งมที่พาให้ต้องจมอยู่ในโลกแห่งวัฏฏะก็พลันสลายกลายเป็นความรู้แจ้งที่ไม่มีวันกลับไปเป็นอย่างเดิมได้อีกต่อไป.....