เราสร้างความคิด แล้วความคิดก็สร้างเรา

ทุกสิ่งที่เธอเห็นว่า “มีและไม่มี” เป็นเพียงสิ่งที่เธอ “คิด” และสร้างขึ้นมาเอง

หากเธอถามว่าอะไรคือความจริงที่ควรค้นหา อะไรคือสิ่งที่ควรศึกษาเพื่อก้าวสู่ความหลุดพ้น อะไรคือสิ่งประเสริฐสูงสุดในการบำเพ็ญเพียร....

คำตอบคือไม่มีความจริงใดให้เธอค้นหา ไม่มีอะไรที่ควรศึกษาและการหลุดพ้น ทั้งไม่มีสิ่งประเสริฐ และการบำเพ็ญ เพราะสิ่งเหล่านั้นเป็นเธอเองที่สร้างมันขึ้นมาแล้วก็เฝ้ารอสิ่งใหม่ที่เธอจะสร้างขึ้น

ลักษณาการต่างๆ ล้วนแล้วแต่เกิดจากการไหวตัวของมายา ทั้งที่เป็นคำถามและที่เป็นคำตอบ ทั้งคำตอบ คำถาม ตัวผู้ถาม ลักษณะของคำตอบ ลักษณะของคำถาม และลักษณะของผู้ถาม ล้วนแต่เกิดจากความคิดสิ้น

ความคิดที่เปรียบเสมือนเงาบนผิวน้ำ ที่ถึงจะเห็นว่ามีแต่ก็ใช่ว่ามันจะมี เปรียบเหมือนเส้นขอบฟ้า ที่เห็นอยู่แต่ก็ไม่ได้ตั้งอยู่จริง สิ่งทั้งหลายทั้งปวงก็คือสิ่งนั้น มันจึงไม่มีความจริง หรือสิ่งลวง ไม่มีสิ่งที่ควรศึกษาหรือไม่ควรศึกษา ไม่มีการหลุดพ้นหรือไม่หลุดพ้น ไม่มีสิ่งประเสริฐหรือต่ำทราม ไม่มีการบำเพ็ญหรือผู้บำเพ็ญ ไม่มีการกระทำหรือผลของการกระทำ มีเพียงความว่างที่เป็นอิสระอย่างบริสุทธิ์ที่มีอยู่อย่างเป็นนิรันดร์.....