เพราะคาดหวังในธรรม เธอจึงไม่รู้จักธรรม

 

เธอเข้าหาธรรมเพราะความอยากให้สมใจอยาก อยากไม่ทุกข์ อยากไม่โกรธ อยากไม่เศร้า อยากมีสติ อยากขึ้นสวรรค์ อยากเป็นอรหันต์ ฯลฯ ........ สร้างสมตัวตนด้วยความอยากในมายาแห่งธรรมเหล่านั้นไปทีละน้อย กระทั่งกลืนจมไปกับทะเลแห่งธรรมะมายาจนหาทางออกไม่เจอ.....

"ธรรม" จึงไม่ใช่สิ่งพึ่งพา หากแต่เป็นเครื่องนำพาให้พ้นไปจาก “สาระธรรม” ทั้งหลาย ธรรมแท้จึงไม่ใช่ธรรม มันจึงไม่สามารถช่วยให้ใครหมดกิเลส หมดทุกข์ หมดโศก หมดโกรธได้ หรือทำให้ใครรวยขึ้น มีความสุขขึ้น มีคนรักมากขึ้นก็หาไม่ เพราะสิ่งต่างๆ ที่กล่าวมา มันเป็นแต่เพียงภาพมายาของความคิดที่ปรุงแต่งขึ้น โดยแท้แล้วมันไม่เคยมีใครไปสุขไปทุกข์ ไม่เคยมีใครไปโกรธเกลียดใครหรืออะไรเลย เป็นเธอเท่านั้นที่คิดมันไปเอง ประโยชน์ของธรรมคือเป็นเครื่องนำพาให้เธอตายแล้วไม่เกิดได้เพียงอย่างเดียว.....