ความคิดคือชีวิตที่ดำรงอยู่ ด้วยการพยายามฉาบทากับทุกสิ่งที่มันรับรู้

- เฝ้าสัมผัสความคิดด้วยความรู้สึก -

- เฝ้าฟังเสียง ที่ได้ยินไม่ได้ด้วยหู -

- เฝ้ามองภาพ ที่เห็นไม่ได้ด้วยตา -

เฝ้ามองมันอย่างผ่อนคลาย โดยไม่กลายไปเป็นมันหรือไม่หนีออกไปจากมัน

- เฝ้าดูมันวิจารณ์ โดยไม่วิจารณ์มัน -

- เฝ้าดูมันตัดสิน โดยไม่ไปตัดสินมัน -

- เฝ้าดูมันแบ่งแยก โดยไม่แบ่งแยกมัน -

เมื่อนั้นเราจะเห็นหมู่มวลแห่งคำพูด คำวิพากษ์วิจารณ์ การตัดสินให้ค่า เรื่องถูกเรื่องผิด ทั้งสื่อเสียงและสื่อภาพ อัดแน่นหมุนวนอยู่ภายในใจที่พยายามดิ้นรนฉาบทาให้กับทุกสิ่งที่มันได้สัมผัส แต่ก็ทำได้เพียงดิ้นรนและพยายามฉาบทาอยู่ภายในเขตวงของมันเพียงเท่านั้น เพื่อลวงหลอกความคิดตัวต่อไปให้หลงเชื่อไปตามมัน และก็ทำอยู่อย่างนั้นเรื่อยไป

ในห้วงที่ไร้กาล ไม่มีอะไรเลยแม้สักสิ่งที่จะสามารถติดยึดกับมันไว้ได้ ชั่วขณะแรกของการสัมผัสรู้ก่อนความคิดมันจะกลืนกินนั่นเองคือความจริง มันแสดงตัวให้เธอรับรู้อยู่ตลอดเวลา รอเพียงเธอค้นพบและเข้าใจมัน เธอจะเป็นพยานให้กับตัวเธอเองได้ ถึงการมีอยู่ของความจริงที่เป็นอิสระจากความเป็นจริงทั้งปวง