บทโคลงกลอน

 

๏ สกุนาแลฟ้า          ตัณหา

เกิดใคร่กินเมฆา      ล่วงแล้ว

ขยับปากเลียอ้า       จิกทิ่ม รังคอน

มิห่อนออกแรงแกล้ว ปีกอ้าง ลืมบิน ๚:๛

๏ ความคาดหวัง ขับเคลื่อนด้วยพลังแห่งตัณหา

ผลที่ได้คือเวทนา มีทั้งน้ำตา ทั้งความชอบใจ

หมุนเวียนเกิดดับซ้ำซ้อน มิผ่อนดับแล้วเกิดใหม่

ดั่งรู้อยู่แล้วว่าเป็นไฟ แต่ก็ไล่จับไปเพราะไม่จำ ๚:๛

ตัวกู "เกิด" เพราะเพลินเชิญความอยาก

ตัวกู "มาก" เพราะเคล้าเล้าตัณหา

ตัวกู "ทุกข์" เพราะหวังคลังโศกา

ตัวกู "ล้า" เพราะสิ้นอุปาทาน ๚:๛

๏ ทอดบาตดึงปากป้อง        มองหา

 สูตรสำเร็จเคล็ดวิชา           เพรียบพร้อม

 เดินดุ่มลงเถื่อนมา              หลงที่ จิตเขว

 เหยียบข้ามเฉลยเมินป้อม   ตั้งอ้า ปากทาง ๚:๛

 

๏ จตุรจิตฟุ้ง                   ลอยเกาะ 

 เกิดดับสุมบมเพาะ        บ่ คร้าน

 แลตามหัวยิ้มเยาะ        ฮันแน่ เด็กซน

 ดับเผ่นแอบเกาะก้าน    อยู่ไซร้ กายเดิม ๚:๛

 

๏ ปทุมพุ่มช่อก้าน        อูบตูม

 กว่าจะแทงเสียดขุม     พ้นน้ำ

 สุริโยโผล่ชุ่ม                สะพรั่ง เบิกบาน

 ใจหวั่นกลีบช้ำ           เหี่ยวแห้ง สายัณห์ ๚:๛

๏ เห็นธงพริ้วปลิวเปราะเพราะลมต้อง

เพราะธงครองคล้องมีจึงไสว

สรรพสิ่งอิงล้วนเหตุปัจจัย

เมื่อเห็นได้ใจเรา "เท่านั้นเอง" ๚:๛

   ๏ หมาท้องกิ่วหิวโก่งโครงนับซี่

 อยากลิ้มลี้ขี้ข้าวเครื่องคาวฝัน

 นอนทับรวงพวงข้าวอยู่ราววัน

 ไม่เป็นอันรู้กินก็สิ้นใจ

 

    ๏  ข้าวเม็ดขาวพราวฟูอยู่ในเปลือก

 ความโง่เสือกบังตาเข้าอาศัย

 สิ่งสมมุติผุดฝังบังวิไล

 วิมุติไซร้ภายในไม่คลายจริง ๚:๛

 

 

 

๏ คนร้อยคนด้นสร้อยร้อยความคิด

มีมองผิดคิดถูกตามประสา

มีสรรเสริญเดินคู่มีนินทา

จะเที่ยวหาแก่นสารใดไม่มี

 

๏ ธรรมคู่โลกโศกสุขทุกข์สองข้าง

เหนื่อยแล้ววางกลางทางระหว่างที่

เพราะทุกข์จึงเบื่อหน่ายคลายในที

วางโลกนี้ลงได้สบายใจ ๚:๛

 

๏ ธรรมชาติไร้เส้นแบ่งแห่งแกฉัน

 ทุกสิ่งอันหมุนเปลี่ยนไปตามสาย

 ไร้สิ่งสุขไร้สิ่งทุกข์ไร้สิ่งตาย

 เหตุยึดคลายชาติม้วยมลายลง ๚:๛

    ๏ จอมทัพหาญพาลกล้าท้าดินฟ้า 

เกรียงไกรดั่งเหยียบเมฆาปลิดสวรรค์ 

หาญเหี้ยมเทียมสู้เซ่นสรวงให้คืนวัน 

กวัดแกว่งกระบี่วาดฝันพลันดับลง 

 

๏ พรานชีวิตขีดเขียนโคลงด้วยโลหิต 

เป็นทั้งผู้พิชิตแลผู้พ่ายคละเคล้าหลง 

บทสุดท้ายเพียงเจ้าคู่กายก่อนปลดปลง 

ฟ้ายืนยงแต่ชีวิตข้าเพียงบทกวี ๚:๛

 

     ๏  บรมครูท่านผู้         ทรงภูมิ 

โปรดเหล่าสัตว์ชาติปูม      เรื่องรู้ 

ชนหลังคลั่งคำสุม            หยุมหยิม ลูบคลำ 

สอนเชื่อวนเวียนคู่            ละทิ้งธรรมเดิม ๚:๛า

    ๏ "อิริยาบถ" ต่างกันเพราะชื่อเรียก

ตามแต่เพรียกขานไปในความหมาย

เป็นเพียงม่านพาลกรอกหลอกงมงาย

ใครเชื่อตายพายจมล่มวนเวียน

    ๏ หลุดเมฆหมอกพอกพร่ำด้วยคำชื่อ

หลุดจากสื่อขื่อขังพังบังเหียน

เข้าสู่ "รู้" ถ่องแท้ไม่แปรเวียน

หลังคำเรียนเวียนบ้าภาษาคน ๚:๛

 

 

..........ม่านกลแห่งภาษา..........

ซ้อนเร้นภาพมายาในความคิด

ใครฉุกใจรู้เห็นเรื่องราวที่ฝังติด

เท่ากับเธอเข้าชิดความไม่ตาย