ความคิดคือชีวิตที่ดำรงอยู่ ด้วยการพยายามฉาบทากับทุกสิ่งที่มันรับรู้
- เฝ้าสัมผัสความคิดด้วยความรู้สึก - - เฝ้าฟังเสียง ที่ได้ยินไม่ได้ด้วยหู - - เฝ้ามองภาพ ที่เห็นไม่ได้ด้วยตา - เฝ้ามองมันอย่างผ่อนคลาย โดยไม่กลายไปเป็นมันหรือไม่หนีออกไปจากมัน - เฝ้าดูมันวิจารณ์ โดยไม่วิจารณ์มัน - - เฝ้าดูมันตัดสิน โดยไม่ไปตัดสินมัน - - เฝ้าดูมันแบ่งแยก โดยไม่แบ่งแยกมัน - เมื่อนั้นเราจะเห็นหมู่มวลแห่งคำพูด คำวิพากษ์วิจารณ์ การตัดสินให้ค่า เรื่องถูกเรื่องผิด ทั้งสื่อเสียงและสื่อภาพ อัดแน่นหมุนวนอยู่ภายในใจที่พยายามดิ้นรนฉาบทาให้กับทุกสิ่งที่มันได้สัมผัส แต่ก็ทำได้เพียงดิ้นรนและพยายามฉาบทาอยู่ภายในเขตวงของมันเพียงเท่านั้น เพื่อลวงหลอกความคิดตัวต่อไปให้หลงเชื่อไปตามมัน และก็ทำอยู่อย่างนั้นเรื่อยไป ในห้วงที่ไร้กาล ไม่มีอะไรเลยแม้สักสิ่งที่จะสามารถติดยึดกับมันไว้ได้ ชั่วขณะแรกของการสัมผัสรู้ก่อนความคิดมันจะกลืนกินนั่นเองคือความจริง มันแสดงตัวให้เธอรับรู้อยู่ตลอดเวลา รอเพียงเธอค้นพบและเข้าใจมัน เธอจะเป็นพยานให้กับตัวเธอเองได้ ถึงการมีอยู่ของความจริงที่เป็นอิสระจากความเป็นจริงทั้งปวง