ในห้วงแห่งความจริง นั้นไร้สิ่งถูกผิด
......ถึงจะเกิดความเห็นถูก..... สิ่งที่ถูกลงความเห็นมันก็ไม่ได้เปลี่ยน กลับมาถูกต้องตามความเห็นที่ถูกไม่ เพราะมันไม่เคยเปลี่ยนแปลงเป็นอะไร เลยต่างหาก นอกจากสิ่งที่มันต้องเป็น เมื่อมีสิ่งถูกย่อมต้องมีสิ่งผิด เมื่อมีความจริงย่อมความลวง เมื่อมีความดีย่อมมีความเลว เมื่อไหร่ยังหนีของคู่ไม่พ้น เมื่อนั้นก็ยังต้อง เวียนวนอยู่กับความคิดความเห็นอยู่อย่าง ไม่มีจบสิ้น ก่อตัวสร้างตนแบกความเห็นประจันหน้า และใช้เหตุผลฟาดฟันกับสิ่งคู่ที่ตั้งอยู่ จนมิอาจจะละสายตาไปเห็นว่ามันไม่ได้ เป็นอะไรเลยทั้งความจริงหรือความลวง ทุกสิ่งต่างอยู่ในฐานะที่เป็นอิสระ จากความเห็นทั้งปวง เมื่อปราศจาก ความเห็นว่ามันควรเป็นอะไรแล้ว ความอยากที่อยากให้มันต้องเป็นอะไร ก็จะไม่มีไปเอง เมื่อความอยากไม่มีก็หมดความดิ้นรน เมื่อไม่มีความดิ้นรน สภาวะลอยตัวอยู่ เหนือเหตุผลก็เผยออกมา ไม่มีอะไรที่มี สาระหรือไร้สาระ เพราะทุกอย่างมันก็ เป็นของมันอยู่อย่างนั้น เท่านั้นเอง.....
